تبليغاتX
در تعقیب رد پای پروانه
به نام زندگی

سپیده که سر بزند در این بیشه زار خزان زده شاید گلی بروید شبیه آنچه در بهار بوئیدیم ؛ پس به نام زندگی هرگز مگو هرگز ...
نظرسنجي
یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند / طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم
دوستان

گالري قالب وبلاگ
سایت رسمی خانم عرفان نظرآهاری
بابونه های گرین
سیتو انرژی ( زیست شناسی )
پایگاه ملی داده های علوم زمین
قاصدک ( عکس )
در آغوش خورشید
روضه ادب
خدایی که در این نزدیکی است
طلوع دوباره
غوغای عشقبازان
دست نوشته ها

پيوندهاي روزانه

انجمن طراحان ايران
میوه های آرزو رسیدنی است ...
ایستگاه استجابت دعا
دانلود موسیقی
آنچنان باش که در غم هایت ، آسمان نیز بگرید ...
تو را به خاطر دوست داشتن ، دوست میدارم ...
ما همه آفتابگردانیم ...
در ستون تسلیت ها / نامی از ما یادگاری

آرشيو پيوند هاي روزانه

آمار وبلاگ
كل بازديد ها :
جلاد
به جا مانده‌ست از خون شهيدان

                             بر سواد سنگ فرش راه

        نقش يك فرياد :

                    اي جلاد!

                           ننگت باد !

 

 

                                                             هوشنگ ابتهاج



+ نوشته شده در جمعه سوم مهر 1388 ساعت 21:2 توسط محیا
پروانه من بیدار است و بر برگ های سبز درختان نشسته است ...
با سلام خدمت همه عزیزانی که اکنون خوانندگان این پست هستند . بیش از یکسال است که مطلبی به ردپای پروانه اضافه نکرده ام ، چون دلیلی در این کار نمیدیدم ؛ ولی امروز با قلبی مالامال از اندوه و سینه ای که از سنگینی هوا سخت فشرده شده است ، برای شما عزیزان و به عشق آزادی حقیقی مینویسم . همانطور که همه باخبرند ، چند روزیست که آزادی و صداقت دوشادوش یکدیگر برای مدتی نامعلوم و به اجبار برخی زورگویان از سرزمینمان سفر کرده اند . پس تا بازگشت آن ها پروانه کوچک من که پس از یکسال از خواب بیدار شده ، مایل است بر برگ سبز درختان بنشیند و بیانیه ها و اخبار سایت فیلتر شده قلم را به اطلاعتان برساند .

باش که به زودی ، همه باهم به استقبال دو مسافر عزیزمان برویم ...

 



+ نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم خرداد 1388 ساعت 11:16 توسط محیا
اورست



+ نوشته شده در پنجشنبه نهم خرداد 1387 ساعت 19:8 توسط محیا
معرفی رمان

 

 

آدم و حوا ( سه گانه ی روز اول عشق ، بخش اول )*

 

نویسنده : محمد محمدعلی

نشر کاروان                                                             چاپ هفتم

تعداد صفحات : 286

قیمت : 2800 تومان

 

شاید بتوان گفت در متون ایرانی اسلامی ، نکته ای درباره آدم و حوا نباشد که آدم و حوای محمد محمدعلی  آن را نقل نکرده باشد ...  روز اول عشق ، در حقیقت هر روز زندگی بشر است ، هر مردی آدم است و هر زنی حوا ؛ و گریزی از این بودن نیست .

 

 

مایه اصلی داستان عشق است . همه چیز بر مبنای عشق است . عشق خدا به آدم ، عشق ابلیس به خداوند و مهم تر از همه آن  عشقی که زمینی میشود : عشق آدم و حوا با همه ضعف ها و قوت های بشری  . 

 

-------------------------------------------------------------------------------

* راویان قصه های سه گانه روز اول عشق ، زنانی هستند که در کنار مردان بزرگ می زیسته اند و تا کنون به چشم نیامده اند . چرا که در کنار هر مرد بزرگ و خدا گونه ، زنی می زیسته است در شان و منزلت او ، که خود عاشقی بی نظیر بوده است ، در حد اسطوره ها و افسانه ها و قصه هایی که تا کنون خوانده ایم  .

 

سه گانه روز اول عشق :

1 -  آدم و حوا ( اسطوره آفرینش )

2 -  مشی و مشیانه ( اسطوره آفرینش )

3 -  جمشید و جمک ( اسطوره نخستین شهریار هفت اقلیم )

 

 

 

 

 

 

 

 



+ نوشته شده در سه شنبه هفتم خرداد 1387 ساعت 23:12 توسط محیا
غمی غمناک

 

شب سردی است و من افسرده .

راه دوری است و پایی خسته.

تیرگی هست و چراغی مرده .

 

میکنم تنها از جاده عبور :

دور ماندند ز من آدم ها  .

سایه ای از سر دیوار گذشت ،

غمی افزود مرا بر غم ها .

 

فکر تاریکی و این ویرانی

بیخبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز کند پنهانی .

 

نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صبر سحر نزدیک است .

هر دم این بانگ برآرم از دل :

وای این شب چقدر تاریک است !

 

خنده ای کو که به دل انگیزم ؟

قطره ای کو که به دریا ریزم ؟

صخره ای کو که بدان آویزم ؟

 

مثل این است که شب نمناک است .

دیگران را هم غم هست به دل  ،

غم من ،  لیک ،  غمی غمناک است .

 

 

 

 



+ نوشته شده در سه شنبه هفتم خرداد 1387 ساعت 23:6 توسط محیا
و در آغاز هیچ نبود ...

و در آغاز هیچ نبود

کلمه بود ،

و آن کلمه خدا بود .

        خدا آفریدگار بود و چگونه میتوانست نیافریند ؟

        و خدا مهربان بود

        و چگونه میتوانست مهر نورزد ؟

        « بودن » ، « میخواهد » !

        و از عدم نمیتوان خواست .

        و حیات « انتظار » میکشد ،

        و از عدم کسی نمیرسد .

        و « داشتن » نیازمند « طلب » است .

        و پنهانی بی تاب « کشف » ،

        و « تنهایی » بیقرار « انس » .

        و خدا از « بودن » بیشتر « بود » ،

        و از حیات زنده تر

        و از تنهایی تنها تر

        و برای « طلب » ، بسیار « داشت »

                          و عدم نیازمند نیست

                          نه نیازمند خدا ، نه نیازمند مهر

                          نه میشناسد ، نه میخواهد و نه درد میکشد و نه انس میبندد

                          و نه هیچ گاه بی تاب میشود

 

                                 که عدم « نبودن » مطلق است

                                        اما خدا « بودن » مطلق بود .



+ نوشته شده در جمعه سوم خرداد 1387 ساعت 10:29 توسط محیا
تاسف
از تمام دوستان عزیزی که این پست رو مطالعه میکنن ، خواهشمندم به آدرس زیر مراجه کرده و ضمن مطالعه مطالب بی سر و ته و تاسف انگیز این وبلاگ بی محتوا ، نظرشون رو راجع به این وبلاگ به من و نویسندگان آن وبلاگ اطلاع دهند ...

پیشاپیش از همکاری شما متشکرم                    

برای مشاهده این وبلاگ اینجا را کلیک کنید .



+ نوشته شده در چهارشنبه یکم خرداد 1387 ساعت 16:20 توسط محیا

 

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم             موجیم که آسودگی ما عدم ماست

 

 



+ نوشته شده در دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387 ساعت 14:59 توسط محیا

ترسم ای دلنشین دیرینه

سرگذشت تو هم ز  یاد رود!

آرزومند را غم جان نیست

آه اگر آرزو به باد رود!

 



+ نوشته شده در دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387 ساعت 14:40 توسط محیا

در این جا میتوانید اسم خود یا هر کلمه مورد نظر دیگری را با خون بنویسید !!!!!!



+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1387 ساعت 18:48 توسط محیا
شعری که هم افقی و هم عمودی خوانده میشود

زفراق

آن دلبر

من دایم                            بیمارم

آن دلبر

کزعشقش

بادردم

بیدارم

من دایم

بادردم

بی مونس

بی یارم

بیمارم

بیدارم

بی یارم

غمخوارم



+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 21:24 توسط محیا
QBASIC

دانلود نرم افزار QBASIC



+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 12:19 توسط محیا
نی محزون

 

امشب ای ماه به درد دل من تسکینی                         آخر ای ماه تو همدرد من مسکینی

کاهش جان تو من دارم و من می دانم                         که تو از دوری خورشید چه ها می بینی

تو هم ای بادیه پیمای محبت چون من                           سر راحت ننهادی به سر بالینی

هر شب از حسرت ماهی، من و یک دامن اشک             تو هم ای دامن مهتاب پر از پروینی

همه در چشمه ی مهتاب غم از دل شویند                    امشب ای مه تو هم از طالع من غمگینی

من مگر طالع خود در تو توانم دیدن                               که تو ام آینه ی بخت غبارآگینی

نی محزون مگر از تربت فرهاد دمید                              که کند شکوه ز هجران لب شیرینی

تو چنین خانه کن و دل شکن ای باد خزان                      گر خود انصاف کنی مستحق نفرینی

کی بر این کلبه ی طوفان زده سر خواهی زد                  ای پرستو که پیام آور فروردینی

شهریارا اگر آیین محبت باشد                                     چه حیاتی و چه دنیای بهشت آیینی!

 

                                                          

 

   شهریار



+ نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1387 ساعت 21:6 توسط محیا
حسرت همیشگی

 

حرف های ما هنوز نا تمام

تا نگاه میکنی :

وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی

پیش از آن که با خبر شوی

لحظه عزیمت تو ناگزیر میشود

آی...

ای دریغ و حسرت همیشگی ...

ناگهان

      چقدر زود

                دیر میشود ...

   

                                                 قیصر امین پور



+ نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1387 ساعت 21:4 توسط محیا
برای آنان که بودند و دیگر نیستند ...
افتاد
آنسان که برگ
- آن اتفاق زرد -
می‌افتد

افتاد
آنسان که مرگ
- آن اتفاق سرد -
می‌افتد

اما
او سبز بود و گرم که
افتاد


+ نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1387 ساعت 20:53 توسط محیا



+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387 ساعت 22:22 توسط محیا
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ...

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا

نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

من که یک امروز مهمان توام فردا چرا

 



+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387 ساعت 22:18 توسط محیا
درد جاودانگی

شاید این قول که خدا رنج میکشد ، کفرآمیز به نظر آید ، زیرا رنج کشیدن متضمن و مستلزم محدود بودن است . خدا ، آگاهی محصور در میان ماده زمخت و بیجانی است که در میان آن زندگی میکند ، یعنی محصور در میان نا آگاهیهاست که میکوشد خود را و ما را از آن برهاند  . و ما به نوبه ی خود باید در رهاندن او بکوشیم .

 

 

متن بالا بخشی بود از کتاب  درد جاودانگی  نوشته میگل د انامونو

 



+ نوشته شده در جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387 ساعت 20:58 توسط محیا
ماه شب افروز من ...

تا ماه شب افروزم پشت این پرده ها نهان است

باران دیده ام همدمِ شبم، یار آنچنان است

جان میلرزد که ای وای اگر دلم دیگر برنگردد

ماهم به زیرخاک و دلم در این ظلمت زمان است.



+ نوشته شده در دوشنبه نهم اردیبهشت 1387 ساعت 20:1 توسط محیا
قفس

 

 

مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک / چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم

 

 

 

 



+ نوشته شده در دوشنبه نهم اردیبهشت 1387 ساعت 19:16 توسط محیا
کوتاه اما خواندنی

 

اگر کسی با بخشش کوچک میشد ؛ خدا این قدر بزرگ نبود ...

-------------------------------------- 

 

زماني كه دست زندگي سنگين و شب بي ترانه است، هنگام عشق و اعتماد است. و دست زندگي چه سبك مي شود، و شب چه پر ترانه، آنگاه كه به همه عشق مي ورزيم و اعتماد داريم. آنگاه همه چيز سبك تر مي شود و ترانه ها از ميان تاريكي برمي خيزند.

 

-------------------------------------- 

 

اگر آغاز زندگی ات با روز و  روشنی همراه شد همواره به دنبال چراغ و پناهگاهی برای شبانگاهان باش و اگر در شب و سیاهی آغاز گشت ، از امید در خود چراغی بیافروز که پگاه خوشبختی نزدیک است .



+ نوشته شده در دوشنبه نهم اردیبهشت 1387 ساعت 18:53 توسط محیا
گل و پروانه ( منبع : سایت خاکی )

 

گل زيبا به پروانه آسماني گفت: فرار نكن! ببين سرنوشت ما چقدر با هم فرق دارد! من در جاي خود مي‌مانم و تو مي‌روي. نگاه كن ما چقدر به يكديگر علاقه داريم! ما دور از آدم‌ها زندگي مي‌كنيم. آنقدر به هم شباهت داريم كه مردم مي گويند هر دوي ما گل هستيم، ولي افسوس تو آزادي و من اسير زمين هستم. چه سرنوشت وحشتناكي! چقدر دوست داشتم مي‌توانستم پرواز تو را در آسمان ها با نفس خود عطرآگين كنم ولي تو دور از من، از ميان گل هاي ديگر فرار مي كني و من بايد در جاي خود بايستم و چرخيدن سايه ام را زير پاهايم تماشا كنم. تو مي گريزي و باز برمي‌گردي، و تا عاقبت به جاي ديگري مي‌روي تا بهتر بدرخشي و براي همين است كه هر روز صبح، تو مرا گريان مي بيني. آه! براي اينكه عشق ما پايدار بماند، اي پادشاه من، يا تو هم مثل من ريشه بگير، يا مرا هم مثل خودت بال بده....

ويكتور هوگو



+ نوشته شده در دوشنبه نهم اردیبهشت 1387 ساعت 14:12 توسط محیا

+ شما نمی توانید به یک نفر چیزی را که خودش از قبل نمی داند یاد بدهید . فقط می توانید او را از آنچه می داند با خبر و آگاه کنید.

+ انسانها در هیچ یک از ویژگی هایشان به اندازه نیکی کردن به همنوعان خود خدای گونه نیستند.

+ آدمهای ماندگار به چیزی جز آرمان نمی اندیشند .               

+ تکبر زائیده قدرت مادی است و تواضع زاییده ضعف معنوی .

+ برتری همیشه منفور بوده است و هنگامیکه برتر از همه ای ، بیشتر منفوری

+ وقتی انسان آنقدر ثروتمند شد که بتواند هر چه دلش می خواهد بخرد ، می بیند معده اش بیمار است و همه چیز را هضم نمی کند .



+ نوشته شده در یکشنبه هشتم اردیبهشت 1387 ساعت 13:55 توسط محیا
موسیقی ، آرامبخش جان ...

موسیقی ، آرامبخش جان...

موسیقی ، آرامبخش جان ...



...ورق بزن

+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387 ساعت 17:56 توسط محیا
ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
ای پادشه خوبان داد از غم تنهاییدایم گل این بستان شاداب نمی​مانددیشب گله زلفش با باد همی​کردمصد باد صبا این جا با سلسله می​رقصندمشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کردیا رب به که شاید گفت این نکته که در عالمساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیستای درد توام درمان در بستر ناکامیدر دایره قسمت ما نقطه تسلیمیمفکر خود و رای خود در عالم رندی نیستزین دایره مینا خونین جگرم می دهحافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآییدریاب ضعیفان را در وقت تواناییگفتا غلطی بگذر زین فکرت سوداییاین است حریف ای دل تا باد نپیماییکز دست بخواهد شد پایاب شکیباییرخساره به کس ننمود آن شاهد هرجاییشمشاد خرامان کن تا باغ بیاراییو ای یاد توام مونس در گوشه تنهاییلطف آن چه تو اندیشی حکم آن چه تو فرماییکفر است در این مذهب خودبینی و خودراییتا حل کنم این مشکل در ساغر میناییشادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی


+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387 ساعت 11:16 توسط محیا
درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد
درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آردچو مهمان خراباتی به عزت باش با رندانشب صحبت غنیمت دان که بعد از روزگار ماعماری دار لیلی را که مهد ماه در حکم استبهار عمر خواه ای دل وگرنه این چمن هر سالخدا را چون دل ریشم قراری بست با زلفتدر این باغ از خدا خواهد دگر پیرانه سر حافظ نهال دشمنی برکن که رنج بی​شمار آردکه درد سر کشی جانا گرت مستی خمار آردبسی گردش کند گردون بسی لیل و نهار آردخدا را در دل اندازش که بر مجنون گذار آردچو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آردبفرما لعل نوشین را که زودش باقرار آردنشیند بر لب جویی و سروی در کنار آرد


+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387 ساعت 11:13 توسط محیا
دل میرود ز دستم صاحبدلان خدا را
دل می​رود ز دستم صاحب دلان خدا راکشتی شکستگانیم ای باد شرطه برخیزده روزه مهر گردون افسانه است و افسوندر حلقه گل و مل خوش خواند دوش بلبلای صاحب کرامت شکرانه سلامتآسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف استدر کوی نیک نامی ما را گذر ندادندآن تلخ وش که صوفی ام الخبائثش خواندهنگام تنگدستی در عیش کوش و مستیسرکش مشو که چون شمع از غیرتت بسوزدآیینه سکندر جام می است بنگرخوبان پارسی گو بخشندگان عمرندحافظ به خود نپوشید این خرقه می آلود دردا که راز پنهان خواهد شد آشکاراباشد که بازبینیم دیدار آشنا رانیکی به جای یاران فرصت شمار یاراهات الصبوح هبوا یا ایها السکاراروزی تفقدی کن درویش بی​نوا رابا دوستان مروت با دشمنان مداراگر تو نمی​پسندی تغییر کن قضا رااشهی لنا و احلی من قبله العذاراکاین کیمیای هستی قارون کند گدا رادلبر که در کف او موم است سنگ خاراتا بر تو عرضه دارد احوال ملک داراساقی بده بشارت رندان پارسا راای شیخ پاکدامن معذور دار ما را


+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387 ساعت 11:6 توسط محیا
نه ماه و نه خورشید

  به نام خالق نور و نار

 

ای کاش خورشیدی در آسمان باشد تا بدانم بی نهایتی هم هست...

یا ماهی باشد تا به شب های تارم نور ببخشد ...

اما افسوس که نه ماهی هست و نه خورشیدی ؛

اما میدانم کسی هست که بابونه ها هم به امید او میرویند ؛ 

ابر ها به عشق او میبارند و دنیا به یاد او زنده است ...

باشد که به گرمای مهر او آسمانم بی نهایت و شب هایم سپید باشند ...



...ورق بزن

+ نوشته شده در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387 ساعت 19:14 توسط محیا
ای کاش زمین را هم کمی دوست بداریم ...


+ نوشته شده در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387 ساعت 18:59 توسط محیا
بوستان سعدی

 



+ نوشته شده در دوشنبه دوم اردیبهشت 1387 ساعت 18:3 توسط محیا
بایگانی /td>
جلاد
پروانه من بیدار است و بر برگ های سبز درختان نشسته است ...
اورست
معرفی رمان
غمی غمناک
و در آغاز هیچ نبود ...
تاسف



شعری که هم افقی و هم عمودی خوانده میشود
QBASIC
نی محزون
حسرت همیشگی
برای آنان که بودند و دیگر نیستند ...

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ...
درد جاودانگی
ماه شب افروز من ...
قفس
براي افزايش آمار وبلاگتان مي توانيد لينك خود را ، به لينك باكس ارسال كنيد .

CopyRight http://radepayeparvane.blogfa.com .:. Tamplate Design by : GHALEBKADEH
<ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی / دل بی تو به جان آمد وقت است که باز آیی--> اعتراض به تخلفات آشکار در انتخابات اعتراض به تخلفات آشکار در انتخابات